Accepteren wat is
Deze foto is genomen in de ochtend van 17 februari. Mijn verjaardag. Ik werd wakker in de Sahara. Het regende er sinds dat wij er waren, voor het eerst in vier jaar. Ik wilde graag de sterren zien, maar het was bewolkt. Ik wilde graag een zonsop- en ondergang zien, maar het was bewolkt.
Na het ontbijt vertrokken we terug naar onze auto. We begonnen aan de lange reis richting de kust van Marokko. Het had nu 3 dagen geregend. Onderweg reden we door grote en diepe plassen water die de weg overstroomd hadden. Tot we niet meer verder konden. De rivier was over de weg heen gestroomd. Geen enkele mogelijkheid om de reis voort te zetten. For now.
“Oke en wanneer wordt dit dan ‘opgelost’?”
Het antwoord luidde dat de verwachting was dat wanneer de regen zou stoppen, iedereen na twee uur wachten wel weer verder zou kunnen rijden.
Er werd dus niets aan gedaan. Er werd niet gezocht naar oplossingen. Het was wachten zonder duidelijkheid voor hoelang. Iedereen leek zich neer te leggen bij de situatie, dat maakte me boos. We zijn zelfs, onder aanvoer van mijn koppigheid, nog naar het punt van de overstroming toe gereden om te kijken of wij er dan echt niet doorheen zouden kunnen (met een kia picanto). Na tien minuten dus weer terug bij het tankstation in de middle of nowhere. Met mijn boosheid. Uiteindelijk zijn we terug moeten rijden naar waar we vandaan kwamen. Verder gaan vandaag zat er niet meer in.
Wat een verwachtingen. Wat een pech. Wat een gedoe. Waar had IK dit aan verdiend? Was het dan niet MIJN verjaardag? Hadden dan echt alle hogere machten samengezworen om dan op deze dag, MIJN verjaardag, alles in het water te laten vallen?
Wat een drama zeg. Als ik het zo typ, moet ik er zelfs om lachen. Toen niet, nee toen leek het echt even of de hele wereld zich tegen mij gekeerd had. Zo groot had ik het gemaakt. Mijn verwachtingen leken zich helemaal vastgezet te hebben en er was absoluut geen ruimte voor flexibiliteit, acceptatie en loslaten van.
Was mijn eigen denkgeest niet degene die hier een groot drama creërde? Was mijn eigen ego niet degene die niet meer kon zien wat er dat moment wel was?
Het is altijd goed om te reflecteren. Reflecteren om te leren, niet om jezelf af te straffen.
Reflecteren om te zien hoe het de volgende keer anders kan. Reflecteren om te zien in wat voor rollen je schiet. Jeetje wat had ik mezelf een slachtofferrol (+ een grote dosis dramaqueen) aangemeten. Ik schaam me hier niet voor, het is menselijk en dit overkomt iedereen wel eens. Het is echter wel goed om terug te kijken, wanneer je hier de ruimte voor voelt. Als de storm in jezelf een beetje gekalmeerd is. Kijk dan eens terug. Wat was jouw aandeel in je eigen gevoel? Was je een slachtoffer van omstandigheden buiten jezelf of was je een slachtoffer van jezelf? Onthoud dat je altijd de macht hebt om te kiezen, de macht om te kiezen hoe je je voelt.
Het was een bijzondere dag. Een dag met hulp van vreemden, een dag van samenzijn. Een dag van gastvrijheid, een dag van stilstaan en beweging. Een dag waarop de natuur haar grootsheid en onvoorspelbaarheid liet zien, een dag van nederigheid. Een dag van wakker worden op een ontzettend bijzondere plek. Een nacht zonder sterren, maar met de magie en energie van aanwezigheid.
Een dag waarop ik even vergat dat de regen kan reinigen van negatieve gedachten, een dag waarop ik vergat dat water mij kon leren mee te stromen met wat is.
De woestijn een plek waarin ik me weer even heel klein mocht
voelen. Een onderdeel van een groter geheel. Een gevoel wat niet heel de dag bij mij bleef, maar een gevoel waarnaar ik altijd terug kan keren. En jij ook.
17 februari de dag waarop ik een jaartje ouder werd en nu ook een stukje wijzer.
Wanneer je altijd op zoek bent naar de grootsheid der dingen, mis je de lessen die de dagen je kunnen leren. Let jij goed op?
